O Πατριάρχης Κωνσταντίνος Στ΄ στην γη της Πόλης (VIDEO) – PATRIARHUL CONSTANTIN AL VI-LEA ÎN PĂMÂNTUL CONSTANTINOPOLULUI (VIDEO, GREEK)

O Πατριάρχης Κωνσταντίνος Στ΄ στην γη της Πόλης (VIDEO)


Aκολουθεί VIDEO από τον ενταφιασμό των λειψάνων του μακαριστού Πατριάρχη Κωνσταντίνου Στ’


 

[slideshow]

Κωνσταντινούπολη, ρεπορτάζ-φωτογραφίες του Νίκου Μαγγίνα

«Καλώς ήλθες και πάλιν εις την του ομωνύμου σου Κωνσταντίνου! Ευλόγησον πάντας ημάς από του σημερινού διαδόχου σου μέχρι του τελευταίου νηπίου της ενταύθα Ρωμηοσύνης, της από της εποχής σου και μέχρι σήμερον δραματικώς συρρικνωθείσης. Όσα συ υπέστης ήσαν το προμήνυμα των δεινών τα οποία επέπρωτο να υποστή το Γένος εις την εν τη πόλει ταύτη κοιτίδα αυτού».

Από το μεσημέρι της Κυριακής τα λείψανα του Οικουμενικού Πατριάρχη Κωνσταντίνου Στ΄ αναπαύονται στην γη της Πόλης που υπήρξε, έστω και για λίγες ημέρες, Ποιμενάρχης της. Σε μια συγκινητική τελετή ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος εναπόθεσε τα λείψανα του προκατόχου του στο Πατριαρχικό Κοιμητήριο στον αυλόγυρο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής της Ζωοδόχου Πηγής Βαλουκλί. Με την πράξη αυτή ο εξόριστος Πατριάρχης «επέστρεψε» στην Πόλη του ύστερα από 86 χρόνια οπότε και ο Κωνσταντίνος Στ’ κρίθηκε από τις Αρχές σαν ανταλλάξιμος και υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει την χώρα.

Το πρωί της Κυριακής τελέστηκε Πατριαρχική και Συνοδική Θεία Λειτουργία στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου με την συμμετοχή των  Μητροπολιτών Ίμβρου και Τενέδου Κυρίλλου, Περγάμου Ιωάννου, Πριγκηποννήσων Ιακώβου, Φιλαδελφείας Μελίτωνος, Σεβαστείας Δημητρίου, Νέας Ιωνίας και Φιλαδελφείας Κωνσταντίνου, Μύρων Χρυσοστόμου και Ικονίου Θεολήπτου. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του αοιδίμου Πατριάρχου Κωνσταντίνου του ΣΤ’, του οποίου τα οστά μεταφέρθηκαν την 1η Μαρτίου από την Αθήνα στην Πόλη.
Ο Αρχιγραμματέας της Αγίας και Ιεράς Συνόδου, Αρχιμανδρίτης π. Βαρθολομαίος, ανέγνωσε τον Κατηχητήριον Λόγον του Οικουμενικού Πατριάρχη, για της έναρξης της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Στην ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναφέρθηκε στη ζωή και την περιπέτεια του προκατόχου του, Κωνσταντίνου Στ’, ο οποίος «υπήρξε Πατριάρχης ηδικημένος και μαρτυρικός και, ως προσφυώς παρετηρήθη, εις αυτόν „είχε λάχει ο βαρύς κλήρος να φέρη τελευταίος τον Σταυρόν της συμφοράς μέχρι της κορυφής του Γολγοθά”».

Στην χθεσινή Θεία Λειτουργία παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οι Μητροπολίτες Πέργης Ευάγγελος, Θεοδωρουπόλεως Γερμανός, Μοσχονησίων Απόστολος και Σασίμων Γεννάδιος, οι Εψηφισμένοι Μητροπολίται Καλλιουπόλεως και Μαδύτου Στέφανος, Πρωτοσυγκελλεύων, και Προύσης Ελπιδοφόρος, ο Αρχιμανδρίτης Νεκτάριος Σελαλματζίδης, Επίτροπος του Παναγίου Ταφου στην Πόλη.

Επίσης παρέστησαν ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδος στην Κωνσταντινούπολη Βασίλειος Μπορνόβας, οι κκ Γεώργιος Πετρουλάκης, Γενικός Γραμματεύς Επικοινωνίας του Υπουργείου Εσωτερικών της Ελλάδος, και Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, Πρέσβυς και Γεν. Γραμματεύς του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας Μαύρης Θαλάσσης («ΟΣΕΠ»), η κ. Ελένη Ιγγλίζογλου, ανηψιά του αοιδίμου Πατριάρχου Κωνσταντίνου Στ’ καθώς και πλήθος προσκυνητών από την Πόλη, την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Ακολούθως πραγματοποιήθηκε η ταφή των λειψάνων στο Πατριαρχικό Κοιμητήριο στο Βαλουκλί αφού τελέστηκε από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο Τρισάγιο στη μνήμη του μακαριστού προκατόχου του.

Ακολουθεί η ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου στον Πάνσεπτο Πατριαρχικό Ναό του Αγίου Γεωργίου:

Ιερώτατοι Άγιοι Αδελφοί,
Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Υπό τας δεινάς περιστάσεις των αρχών της δεκαετίας του 1920 η εμπερίστατος λίαν Μήτηρ Εκκλησία υπέστη εν δεινότερον πλήγμα δια της απελάσεως του Προκαθημένου και προστάτου αυτής Οικουμενικού Πατριάρχου Κωνσταντίνου του Στ . Ούτος, ο Πατριάρχης των μόλις 43 ημερών, την πρωΐαν της εορτής των Τριών Ιεραρχών του έτους 1925, αντί να κατέλθη εις τον Πάνσεπτον τούτον Ναόν δια την καθιερωμένην Πατριαρχικήν και Συνοδικήν Χοροστασίαν, ωδηγήθη ως ανταλλάξιμος εις αναγκαστικήν εκ της Πόλεως απομάκρυνσιν. Και τούτο, παρά το γεγονός ότι εξελέγη κατά τον νεώτερον τρόπον εκλογής τον οποίον είχον καθορίσει οι κρατούντες και παρά τας καλάς σχέσεις που ο Κωνσταντίνος είχε καλλιεργήσει μετ’ αυτών εις όλας τας θέσεις και τας επαρχίας όπου τον είχεν αποστείλει η Εκκλησία προς διακονίαν.

Αι προσπάθειαι δια την επάνοδον εις την έδραν του, ως ήτο η προσφυγή εις την Κοινωνίαν των Εθνών, έμειναν άκαρποι και ατελέσφοροι, παρά και την υποστήριξίν του από ομοδόξους και ετεροδόξους Εκκλησίας και την ελληνικήν και διεθνή κοινήν γνώμην. Και ούτω, την επομένην των ονομαστηρίων του, 22αν Μαΐου, υπέβαλε την κανονικήν από του Θρόνου παραίτησίν του. Τοιουτοτρόπως εθυσιάσθη ο εις υπέρ των πολλών και δη υπέρ της εξασφαλίσεως του ιερωτάτου θεσμού του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ως ο ίδιος έγραφε. Και προσετέθη εις την σειράν των ογδοήκοντα περίπου εκθρονισθέντων η παυθέντων Πατριαρχών.
Δεδοκιμασμένος ων δια το έργον „του πηδιαλιουχείν το μέγα σκάφος, καθ’ ου τοσαύται φιλοτιμιών και συμφερόντων, αξιώσεων και επηρειών εγείρονται καταιγίδες και σάλοι’ (Μ. Γεδεών), ο από Ροδοστόλου, Βελλάς και Κονίτσης, Τραπεζούντος, Κυζίκου, Προύσης και Δέρκων Κωνσταντίνος ο Αράμπογλου είχεν ανέλθει τον Δεκέμβριον του προηγουμένου έτους, μετά την κοίμησιν Γρηγορίου του Ζ , επί την ιεράν καθέδραν του Στάχυος επί χρησταίς ταις ελπίσι δια γε την ακεραιότητα του χαρακτήρος αυτού, την πείραν, την σύνεσιν, την πραότητα και την ταπεινοφροσύνην και τα λοιπά προσόντα του, τα οποία τον είχον αναδείξει διακεκριμένην εκκλησιαστικήν προσωπικότητα της εποχής του. Επρόκειτο δι’ „άνδρα καλόν και αγαθόν, αιδήμονα μεν την απάντησιν, πράον δε τον τρόπον και λαλιάν προϊέμενον πρεπόντως και εκ παιδός εκμεμελετηκότα πάντα τα της αρετής οικεία” (Β  Μακ. ιε  12).

Πλην όμως -φευ!- η χαρά της Εκκλησίας επί τη ανόδω εις την οικουμενικήν σκοπιάν ενός αξίου διαδόχου των θρόνων και των αγώνων μακράς σειράς μεγάλων και αγίων Πατριαρχών επέπρωτο να μεταστραφή εις λύπην μεγάλην δια την απροσδόκητον απέλασίν του. Ήτο, ως είπομεν, η 30η Ιανουαρίου και όρθρου βαθέος όργανα της Ασφαλείας περιεκύκλωσαν το Πατριαρχείον, απέκοψαν τα τηλεφωνικά καλώδια και απηγόρευσαν πάσαν κίνησιν εις τους κληρικούς και τους υπαλλήλους αυτού, εισελθόντα δε εις τον κοιτώνα του Πατριάρχου τον διέταξαν να ετοιμασθή εντός δεκαπέντε λεπτών, άλλως θα απήγετο βιαίως. Ο Πατριάρχης διεμαρτυρήθη δια την τοιαύτην συμπεριφοράν των αλλά και ηναγκάσθη να συμμορφωθή και αφού ώρισεν Επίτροπόν του τον Μ. Πρωτοσύγκελλον Πολύκαρπον, τον μετέπειτα Μητροπολίτην Μύρων και αργότερον Προύσης, προσεκύνησεν εις το Ιδιαίτερον Πατριαρχικόν Παρεκκλήσιον του Αγίου Ανδρέου και εις τον Πατριαρχικόν Ναόν, υπεκλίθη προ της Κλειστής Πύλης του μαρτυρίου  του εκ των προκατόχων του Γρηγορίου του Ε  καὶ ωδηγήθη εις τον σιδηροδρομικόν σταθμόν δια να απελαθή εις την γείτονα Ελλάδα. Επεβιβάσθη εις την αμαξοστοιχίαν, „το πρώτον του φέρετρον, το φέρετρον της ψυχής του”, σχεδόν άνευ αποσκευών, άνευ εφοδίων, „άτερ βαλλαντίου και πήρας” (Λουκ. κβ  35), πτωχός, άπορος, ταπεινούμενος και εξουθενούμενος, „με την ψυχήν εις το στόμα”, αυτός ο Πατριάρχης του Γένους και ο Πρώτος της υπ’ ουρανόν Ορθοδοξίας. Κατά τούτο Κωνσταντίνος ο Στ  υπήρξε Πατριάρχης ηδικημένος και μαρτυρικός και, ως προσφυώς παρετηρήθη, εις αυτόν „είχε λάχει ο βαρύς κλήρος να φέρη τελευταίος τον Σταυρόν της συμφοράς μέχρι της κορυφής του Γολγοθά”. Η πράξις της απελάσεώς του εχαρακτηρίσθη υπό των ξένων ως „τερατώδης πράξις”  και ήτο ασφαλώς αντίθετος προς την γενικήν αρχήν ήτις διετυπώθη εις έγγραφα της Συνθήκης της Λωζάννης δια την ακώλυτον λειτουργίαν του Πατριαρχικού θεσμού της Κωνσταντινουπόλεως.

Μετά την απέλασίν του Κωνσταντίνος ο Στ  ἐγκατεστάθη κατά σειράν εις την Θεσσαλονίκην, την Χαλκίδα και την Ν. Φιλαδέλφειαν της Αττικής εν μέσω πολλών εκριζωθέντων εντεύθεν τέκνων του ως „αρχιπρόσφυξ”, ως πατήρ μετά των ορφανών του, τα οποία εστήριζε και επαρηγόρει δια την επελθούσαν μεγάλην συμφοράν, „συγκοινωνός εν τη θλίψει… και υπομονή εν Ιησού Χριστώ” (Αποκ. α  9). Εκεί πλησίον, εις την Νέαν Ιωνίαν, άλλος πρόσφυξ Ιεράρχης, ο Πατάρων Μελέτιος, εσκέπαζε με τον αρχιερατικόν μανδύαν του πρόσφυγας κυρίως εκ Πισιδίας και τους εβοήθει να κτίσουν εξ  υπαρχής την ζωήν των επάνω εις τα θεμέλια της πίστεως και των παραδόσεων και του πολιτισμού που είχαν φέρει μαζί των ως πολύτιμα εφόδια από την ευλογημένην γην της Μικρασίας.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος, ως ελέχθη εις την κηδείαν του υπό του Τραπεζούντος Χρυσάνθου, „πιστεύων ότι μόνον δια της ειλικρινούς συνεννοήσεως και συνεργασίας των λαών της καθ’ ημάς Ανατολής κατοικούντων εν τη αυτή γεωγραφική μονάδι και εχόντων τον αυτόν τρόπον του αισθάνεσθαι και σκέπτεσθαι και ενεργείν θα ήτο δυνατόν να απαλλαγή αύτη του σπαραγμού και της ερημώσεως και της κηδεμονίας των ξένων και να ενισχύση και να συνεχίση τον ίδιον αυτής πολιτισμόν, ειργάσθη δραστηρίως προς τούτο”. Η πεποίθησίς του αύτη εξεδηλώθη και κατά την μικρόν προ της κοιμήσεώς του υπογραφήν του συμφώνου Φιλίας και Ειρήνης υπό της Τουρκίας και της Ελλάδος, την οποίαν εχαιρέτισε δια δηλώσεων, „αίτινες κατασυνεκίνησαν και τον Βενιζέλον και τους πολιτικούς και όλον τον Ελληνικόν λαόν” και τον κατέστησαν περισσότερον δημοφιλή.

Ο Κωνσταντίνος ο Στ  ἐστάθη ειρηνικός, ολύμπιος, αξιοπρεπής και όρθιος μέσα εις τας φλόγας της δοκιμασίας. Και όρθιος θα συνεχίση να ευλογή εις το διηνεκές την Εκκλησίαν και το Γένος από του ύψους του ανδριάντος του, τον οποίον μετά περισσής ευλαβείας και υιικής στοργής έστησαν ο Δήμος Νέας Φιλαδελφείας και η Ιερά Μητρόπολις Ν. Ιωνίας και Φιλαδελφείας, της οποίας ο αγαθός και άξιος ποιμενάρχης Ιερώτατος αδελφός και συλλειτουργός Μητροπολίτης κ. Κωνσταντίνος πολυμερώς και πολυτρόπως ετίμησε την μνήμην του ομωνύμου αυτώ Πατριάρχου. Τον ευχαριστούμεν εκ μέρους της Εκκλησίας και τον ευγνωμονούμεν προσωπικώς. Η Πατριαρχική ευχή του αοιδίμου Πρωθιεράρχου είθε να συνοδεύη υμάς και το ποίμνιόν σας, Ιερώτατε και φίλτατε εν Χριστώ αδελφέ.

Ελέγομεν κατά τα αποκαλυπτήρια του ανδριάντος εκείνου προ τριετίας και επαναλαμβάνομεν ενταύθα ότι ούτος θα ίσταται ως διαρκής υπόμνησις της αγάπης του και του σταυρού του• ως λύχνος άσβεστος του ανεσπέρου φωτός του Φαναρίου της Ορθοδοξίας και της Ρωμηοσύνης• ως κρήνη πολύδροσος της ευσεβούς πηγής του Γένους• ως εικόνισμα της υπομονής των αγίων, των τηρούντων τας εντολάς του Θεού και την πίστιν Ιησού (Αποκ. ιδ  12)• ως στολισμός κραταιάς ελπίδος εις τον Κύριον της Ζωής και της Αναστάσεως.

Ο εξόριστος Πατριάρχης εκοιμήθη εν Αθήναις μετά βραχείαν ασθένειαν εις ηλικίαν 71 ετών και ενεταφιάσθη εις το Α  Κοιμητήριον αυτών. Μετά παρέλευσιν ογδοήκοντα ετών η Μήτηρ Εκκλησία απεφάσισε την μεταφοράν των λειψάνων του εις την έδραν αυτής, εις την πόλιν ταύτην, εν τη οποία εσπούδασε τα ιερά γράμματα, ηνδρώθη εκκλησιαστικώς και διηκόνησεν από διαφόρων θέσεων, αξιωθείς να ανέλθη και εις την ανωτάτην ταύτην σκοπιάν του κέντρου της θρησκευτικής του Γένους ενότητος.

Και ιδού, αδελφοί και τέκνα εν Κυρίω, πρόκειται ενώπιον ημών ο, τι απέμεινεν εκ του χοϊκού σαρκίου του επαναπατρισθέντος εκ της υπερορίας Πατριάρχου Κωνσταντίνου, ενώ το πνεύμα του περιίπταται εις τον γνώριμον εις αυτόν ιερόν τούτον χώρον, αγαλλόμενον και ευφραινόμενον δια την επιστροφήν εις τα αγαήτά σκηνώματά του. „Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και ευφροσύνην• αγαλλιάσονται οστέα τεταπεινωμένα”.

Αοίδιμε και μαρτυρικέ Πατριάρχα,

Καλώς ήλθες και πάλιν εις την του ομωνύμου σου Κωνσταντίνου! Ευλόγησον πάντας ημάς από του σημερινού διαδόχου σου μέχρι του τελευταίου νηπίου της ενταύθα Ρωμηοσύνης, της από της εποχής σου και μέχρι σήμερον δραματικώς συρρικνωθείσης. Όσα συ υπέστης ήσαν το προμήνυμα των δεινών τα οποία επέπρωτο να υποστή το Γένος εις την εν τη πόλει ταύτη κοιτίδα αυτού.

Τώρα πορεύεσαι προς συνάντησιν των προκατόχων και των διαδόχων σου, οι οποίοι προσδοκούν ανάστασιν νεκρών εν τω δια των αιώνων καθηγιασμένω αυλογύρω της ιστορικής Ιεράς Μονής Βαλουκλή, ης και συ εχρημάτισας Ηγούμενος.
Πλησίον αυτών θα εύρης αιωνίαν ανάπαυσιν, όχι ως ξένος και παρεπίδημος, αλλ’ ως οικείος και από μακρού αναμενόμενος να επιστρέψης οριστικώς.

Είμεθα ευτυχείς διότι σε έχομεν πλέον εν τω μέσω ημών, ευλογούντα και αγιάζοντα ημάς• και διδάσκοντα δια του παραδείγματός σου την αυτοθυσίαν, „ότι δια πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού” (Πραξ. ιδ , 22-23)•  και „ότι ημίν εχαρίσθη το υπέρ Χριστού, ου μόνον το εις αυτόν πιστεύειν, αλλά και το υπέρ αυτού πάσχειν” (Φιλιπ. α , 29).

Αιωνία σου η μνήμη, αξιομακάριστε και αοίδιμε αδελφέ και προκάτοχε ημών! Αναπαύου εν ειρήνη!

Χριστός Ανέστη!


Source: amen.gr